Studium zatrzymane; „Hiperprogresja” obserwowana z niwolumabem dla R / R PTCL

[ad_1]

ORLANDO – Istnieje pilna potrzeba nowych terapii w leczeniu nawrotowego lub opornego na leczenie chłoniaka z obwodowych komórek T, ale wyniki badania fazy 2 sugerują, że monoterapia inhibitorem immunologicznego punktu kontrolnego niwolumab (Opdivo) nie jest oczekiwanym leczeniem ratującym.

Tymczasowa analiza danych dotyczących 12 pacjentów z chłoniakiem z obwodowych komórek T (PTCL) leczonych niwolumabem w monoterapii wykazała ogólny wskaźnik odpowiedzi wynoszący 33%, składający się z 2 pełnych odpowiedzi i 2 częściowych odpowiedzi. Ale odpowiedzi były krótkotrwałe, a jeden pacjent cierpiał na chorobę hiperprogresywną – dramatyczny postęp w ciągu jednego cyklu leczenia – podczas gdy dwa kolejne miały postęp w ciągu dwóch cykli, co doprowadziło do zakończenia próby, donosi dr N. Nora Bennani z kliniki Mayo w Rochester, Minn.

„Odkrycia te prawdopodobnie odzwierciedlają odrębną biologię PTCL i należy je wziąć pod uwagę przy projektowaniu przyszłych badań z wykorzystaniem inhibitorów punktów kontrolnych w tych chorobach”, powiedziała podczas corocznego spotkania American Society of Hematology.

Uzasadnieniem stosowania immunologicznego inhibitora punktu kontrolnego skierowanego przeciwko zaprogramowanemu białku śmierci – 1 i jego ligandom (PD i PD-L1 / 2) jest to, że złośliwe komórki w PTCL indukują głęboko immunosupresyjne mikrośrodowisko guza. Inhibitory punktu kontrolnego wykazały silną aktywność przeciwko nawracającemu chłoniakowi Hodgkina, a badacze Mayo Clinic spekulowali, że czynnik anty-PD-1 może mieć podobny efekt w PTCL.

Pierwotnie planowali zapisać 29 pacjentów do badania fazy 2 z niwolumabem dostarczającym 240 mg co 2 tygodnie przez osiem cykli, a następnie dawkę 480 mg podawaną co 4 tygodnie do progresji choroby lub nie do zniesienia toksyczności.

Pacjenci byli kwalifikowani, jeśli mieli potwierdzoną biopsją nawrotową lub oporną na leczenie PTCL, mierzalną chorobę na obrazowaniu przekrojowym co najmniej 1,5 cm oraz wcześniejszą systemową chemoimmunoterapię i / lub autologiczny przeszczep komórek macierzystych.

Tymczasowa analiza objęła 12 pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę niwolumabu. Z 12 pacjentów 6 miało chłoniaka angioimmunoblastycznego z komórek T (AITL), 3 miało PTCL nieokreślone inaczej, a 1 z nich miało ALK-ujemnego anaplastycznego chłoniaka z dużych komórek (ALK-ALCL), chłoniaka z komórek T związanego z enteropatią (EATL) lub chłoniaka T-komórkowego wątroby / śledziony gamma / delta.

Wszyscy pacjenci mieli chorobę Ann Arbor w stadium III / IV, a 11 miało zajęcie zewnątrznaczyniowe.

Jak zauważono, u 12 pacjentów wystąpiły 4 odpowiedzi, obejmujące 1 całkowitą odpowiedź u pacjenta z ALK-ALCL i 1 u pacjenta z AITL oraz 2 odpowiedzi częściowe – 1 u pacjenta z PTCL-NOS i 1 u pacjenta pacjent z EATL.

Mediana czasu przeżycia wolnego od progresji u wszystkich 12 pacjentów była krótka po 2,7 miesiąca, a mediana całkowitego przeżycia została oszacowana na 6,7 ​​miesiąca.

„To było zdumiewające: czas odpowiedzi był znacząco krótki, mniej niż 2 miesiące” – powiedział dr Bennani.

Toksyczność niehematologiczna zaobserwowano u 5 z 12 pacjentów (42%), a zdarzenia niepożądane hematologiczne wystąpiły u 3 (25%). Wszyscy pacjenci są obecnie wyłączeni z leczenia, 10 z powodu progresji choroby, 1 z powodu ostrego zapalenia trzustki i wspomniany pacjent z chorobą hiperprogresywną.

Pacjent z chorobą hiperprogresywną wykazywał znaczny postęp w limfadenopatii migdałkowej i szyjnej w ciągu 7-10 dni po infuzji niwolumabu, z potwierdzoną biopsją AITL w zaangażowanych węzłach.

„Uważam, że w tej populacji pacjentów terapie skojarzone będą kluczowe. Myślę, że same blokery punktów kontrolnych nie będą wystarczające, aby zobaczyć znaczące wyniki u tych pacjentów” – powiedział dr Bennani w wywiadzie.

„Ogólny odsetek odpowiedzi wynoszący 33% jest znaczący, ponieważ większość innych leków zatwierdzonych przez FDA w tej populacji pacjentów ma odsetek odpowiedzi wynoszący około 30%”, powiedziała, dodając, że możliwe jest, że u pacjentów z szybkim postępem choroba była zbyt zaawansowana, aby mogła skutecznie leczony inhibitorem punktu kontrolnego.

„Idealnie jednak, jeśli chcemy iść naprzód, konieczne będą kombinacje inhibitorów punktu kontrolnego z inhibitorami HDAC (deacetylazy histonowej), środkami hipometylującymi, a nawet inhibitorami kinazy PI3” – powiedziała.

Badanie było wspierane przez Bristol-Myers Squibb. Dr Bennani poinformował o finansowaniu badań i działaniach rady doradczej dla Bristol-Myers Squibb i innych.

Bennani NN i in. ASCO 2019, streszczenie 467.

Ten artykuł pojawił się po raz pierwszy na MDEdge.com



[ad_2]