Inbreeding wywołał charakterystyczny „Habsburg Jaw” XVII-wiecznych rycerzy rządzących Europą



Wielu królów i królowych hiszpańskiej dynastii Habsburgów, którzy panowali w całej Europie od XVI do początku XVIII wieku, miało wyraźną deformację twarzy: wydłużoną szczękę, która później stała się znana jako „szczęka Habsburga”. Teraz nowe badanie sugeruje, że ta rys twarzy była prawdopodobnie wynikiem wieków chowu wsobnego.

„Dynastia Habsburgów była jedną z najbardziej wpływowych w Europie” – oświadczył główny autor Roman Vilas, profesor genetyki na Uniwersytecie w Santiago de Compostela. Ale dynastia „zasłynęła z chowu wsobnego, co było jego ostatecznym upadkiem”.

Wynika to z faktu, że linia królewska hiszpańskiego oddziału dynastii zakończyła się w 1700 r. Śmiercią króla Karola II, który nie był w stanie stworzyć spadkobiercy, prawdopodobnie w wyniku inbredu, zgodnie z poprzedni raport Live Science. Nie było jednak jasne, czy na ich twarzach widniała ich skłonność do wsobu.

Związane z: Więzy rodzinne: 8 naprawdę dysfunkcyjnych rodzin królewskich

Aby dowiedzieć się, czy charakterystyczna szczęka była wynikiem inbredu, Vilas i jego zespół znaleźli 10 chirurgów szczękowo-twarzowych i poprosili ich o przeanalizowanie 66 portretów 15 członków dynastii Habsburgów.

Chirurdzy szukali 11 cech, które określają „prognatyzm żuchwy” lub występ kości żuchwy. Poszukiwali także siedmiu cech, które definiują „niedobór szczęki”, pokrewny stan, w którym kości szczęki – lub kości tworzące górną szczękę – nie rozwijają się w pełni. Autorzy postawili hipotezę – a później potwierdzili – że oba te warunki są ze sobą powiązane, mają te same podstawy genetyczne i tworzą szczękę Habsburga, zgodnie z tym stwierdzeniem.

Chirurdzy zostali poproszeni o ocenę stopnia obu deformacji twarzy dla każdego członka dynastii Habsburgów. Okazało się, że Maria z Burgundii, która wyszła za mąż w rodzinie w 1477 roku i była księżną Burgundii, miała najmniej prognostyczny żuchwę, podczas gdy Filip IV, który rządził Hiszpanią i Portugalią od 1621 do 1640 roku, miał najwięcej.

Pięciu członków dynastii królewskiej, którzy mają największy niedobór szczęki, to Maksymilian I, który rozpoczął swą władzę jako Święty Cesarz Rzymski w 1493 r .; Córka Maksymiliana; jego siostrzeniec; prawnuk jego siostrzeńca; i Karol II, który był ostatnim z linii Habsburgów.

Następnie autorzy obliczyli ilość chowu wsobnego na przestrzeni wieków, wykorzystując informacje z dużego drzewa genealogicznego, które obejmowało 6000 osób z 20 pokoleń. Następnie skorelowali wsobność ze stopniem deformacji twarzy widocznym na obrazach i stwierdzili, że istnieje silny związek między stopniem wsiadania i stopniem prognatyzmu żuchwy.

Innymi słowy, ludzie, którzy byli najbardziej wsobni, mieli najbardziej wyraźny przypadek tej deformacji twarzy. Odkryli również, że więcej wsobu wiąże się z większym stopniem niedoboru szczęki, ale tylko w dwóch z siedmiu rozpoznanych cech.

Chów wsobny prawdopodobnie doprowadził do szczęki Habsburga z powodu tak zwanej homozygotyczności genetycznej – lub dziedziczenia tej samej formy genu od obojga rodziców, sugerują autorzy. Homozygotyczność genetyczna występuje częściej, gdy krewni łączą się w pary, ponieważ mają większą część genów. To powiedziawszy, badanie jest małe, więc nie można powiedzieć, że szczęka Habsburga jest zdecydowanie spowodowana przez wsiadanie, zdaniem naukowców.

Odkrycia zostały opublikowane dzisiaj (2 grudnia) w czasopiśmie Annals of Human Biology.

Pierwotnie opublikowany w dniu Nauka na żywo.